سکوت جاودان !

irona — Thu, 24 Sep 2009 11:50:48 GMT

می‌دانم
حالا سالهاست که ديگر هيچ نامه‌ای به مقصد نمی‌رسد
حالا بعد از آن همه سال، آن همه دوری
آن همه صبوری
من ديدم از همان سرِ‌ صبحِ آسوده
هی بوی بال کبوتر و
نایِ تازه‌ی نعنای نورسيده می‌آيد
پس بگو قرار بود که تو بيايی و ... من نمی‌دانستم!
دردت به جانِ بی‌قرارِ پُر گريه‌ام
پس اين همه سال و ماهِ ساکتِ من کجا بودی؟

حالا که آمدی
حرفِ ما بسيار،
وقتِ ما اندک،
آسمان هم که بارانی‌ست ...!

به خدا وقت صحبت از رفتنِ دوباره و
دوری از ديدگانِ دريا نيست!
سربه‌سرم می‌گذاری ... ها؟
می‌دانم که می‌مانی
پس لااقل باران را بهانه کُن
دارد باران می‌آيد.

مگر می‌شود نيامده باز
به جانبِ آن همه بی‌نشانیِ دريا برگردی؟
پس تکليف طاقت اين همه علاقه چه می‌شود؟!
تو که تا ساعت اين صحبتِ ناتمام
تمامم نمی‌کنی، ها!؟
باشد، گريه نمی‌کنم
گاهی اوقات هر کسی حتی
از احتمالِ شوقی شبيهِ همين حالای من هم به گريه می‌افتد.
چه عيبی دارد!
اصلا چه فرقی دارد
هنوز باد می‌آيد،‌ باران می‌آيد
هنوز هم می‌دانم هيچ نامه‌ای به مقصد نمی‌رسد
حالا کم نيستند، اهلِ هوای علاقه و احتمال
که فرقِ ميان فاصله را تا گفتگوی گريه می‌فهمند
فقط وقتشان اندک و حرفشان بسيار و
آسمان هم که بارانی‌ست ...!

irona — Sun, 09 Aug 2009 05:01:18 GMT

يادم باشد حالت که بهتر شد برايت بگويم که من باور دارم که کسی که دوستمان داشته است ... يا ما گمان کرده ايم که دوستمان دارد ... يا خودش زمانی فکر می کرده است که دوستمان دارد، هر گونه حقی دارد که ما را ديگر دوست نداشته باشد. از همين لحظه.

نمی شود دوست داشتن را از ديگری به واسطه ی تاريخ و قانون و منطق خواست، يا او را به ادامه دادن چيزی که تداوم ندارد؛ لابد ندارد که ندارد؛ محکوم کرد.

نمی توان ديگری را در محکمه ی عشقی که در ما هنوز زنده است و در او نه، با قاضی و دادستان و دادنامه قضاوت کرد.

اين درد، اين آسيب، اين وانهادگی که در توست، از توست. نه از ديگری. نگاه کن ...

اگر ديگری ما را دوست ندارد؛ يا به شکلی که ما می خواهيم يا به اندازه ی ان؛ می توان مغموم شد يا دلتنگ يا سرگشته يا ماند يا رفت ...

اما هر چيزی به جز اين اگر تبديل به حکايت مدعی و مدعا شود، نه عاشقی که تملک طلبی است.

دوست داشتن حق نيست، انتظار نيست، مطالبه نيست، يا هست ، يا نیست. همين! وحشی است ، در هوای آزاد رشد می کند ... تا هست بايد قدرشناس بودنش بود ... و وقتش که رسيد، رهايش کرد تا برود و آنجا برويد که می رويد.!

همه چیز فراموش می شود ... می پذیرم. ترسم از فراموش کردن آن چیزی است که خودم هستم؛ وقتی که تو نیستی...

irona — Thu, 23 Jul 2009 07:33:58 GMT

بزرگترين افسوس آدمي اين است كه :

حس مي كند مي خواهد اما نمي تواند !

و به ياد مي آورد زماني را كه مي توانست اما نخواست...

من سبز خواهم ماند !

irona — Tue, 30 Jun 2009 07:51:18 GMT

پ.ن: مهم نیست که رای من را چه کسی شمرد. مهم نیست که رای دروغ تو را چه کسی تایید کرد.

من سبز خواهم ماند.

هزار درنای کاغذی

حالا دیگر دیر است !!

irona — Mon, 25 May 2009 11:08:18 GMT

راستی هيچ می‌دانی ، من در غيبت پُر سوالِ تو

چقدر ترانه سرودم؟ چقدر ستاره نشاندم؟

چقدر نامه نوشتم که حتی يک خط ساده هم به مقصد نرسيد؟

رسيد، اما وقتی که ديگر هيچ کسی در خاموشیِ خانه

خوابِ بازآمدنِ مسافرِ خويش را نمی‌ديد!!

سیدعلی صالحی

ایمان قلبی

irona — Tue, 12 May 2009 06:43:18 GMT

راهی طولانی پیموده شد تا به مقصد برسم،
اما کنون زمانه از آن من می گردد،
و وزش کوران تغییر را درمی یابم،
هیچ چیز مانع من نخواهد بود،
و دیگر کسی را یارای بازداشتنم نیست ،
نه، دیگر مانع من نخواهند شد.

زیرا که ایمان قلبی دارم،
به جایی می روم که دلخواه من است.
ایمان و باور دارم،
که همه چیز مقهور توان من است.
روحی توانا دارم،
و کسی را یاری خم کردن و شکستنم نیست.
می توانم ستاره ها را فراچنگ آورم.
ایمان دارم،
باور دارم،
باور قلبی.

شبی دراز
راه جسته ام،
و در آخر، از ورای تاریکی،
راه خود را یافته ام.

به دیدار احیای رویاهایم خواهم نشست،
دست بر آسمان خواهم سایید،
و دیگر کسی را یارای بازداشتنم نیست.
نه، دیگر نمی توانند نظرم را برگردانند.

سردترین تندباد ها را دیده ام، و تاریکترین روزها را،
اما دریافته ام که این وزش تغییر است.
و من، ظفرمند از میان آب و آتش گذرکرده ام!

irona — Tue, 13 Jan 2009 06:10:18 GMT

ما که می ترسیدیم از هجرت دوست

کاش می دانستیم روزگاری که به هم نزدیکیم ، چه بهائی دارد !

کاش می دانستیم حس دلتنگی هر روز غروب ، چه دلیلی دارد !

و رفت ...

irona — Mon, 29 Dec 2008 08:50:18 GMT

قطار سوت مي كشد ...

و دور مي شود از ايستگاه ِ خيس ِ بدرقه

انبوهي از اندوه ، بر مي گردد به ايستگاه و

سكوتي بر ديوارهاي بلند ...

اجازۀ سفر نداشتم !

چمداني داشتم پراز دل مشغولي هاي شهري

كه به مسافري آشنا سپردم

دلم را برداشتم و برگشتم به ايستگاه ،

ميان انبوهي از اندوه ... گم شدم .

درست مثل قطاري كه رفت

و خاطرۀ سوتش را در من جا گذاشت ...

irona — Mon, 01 Dec 2008 07:03:18 GMT

او رفت
همه چيز معتدل در سايه ی ِ
آفتاب احساسی ممنوعه
گاهی تا وزيدن بادی و
تغييری چند ساعته پيش می رود و طغيان نمی كند

او رفت
مثل حبابی از عمق دهان ماهی تا سطح
اوج را می خواست
سرشارِ جنون ِ روشنی تبخير شد و
تا بازگشت به دريا راه طولانی در پيش گرفت

او رفت
مانند جای ِ پاهايم بر ساحل شنی
پيش می رفتم
پشت سرم را نگاه كردم
رد آن زير رفت و آمد موج ها محو شده بود

او رفت
راحت تر از روزی كه آمد
اگر چه لحظه ای صورتش غمگين شد
فردايش فهميدم
آسوده خوابيده بود...

او رفت
مثل فصل های ِ در گذر
شكل گل های ِ نرگس
كه زودتر از موعد خزان
رنگ زردش مرا آزار می دهد

او رفت
ساده تراز بادی كه پنجره را گشود
روزها گذشت و
فهميدم هوا سرد شده
بی نشان تر از باد پنجره را بستم!

او رفت
به جاده ای كه ذهنم می ديد و
در قاب ِ زبانم نقاشی می كرد
گنگ از كنارش گذشت
به دنبال تصويری ديگر

او رفت
تا اثبات كند حرف هايش راست بود
مثل آن روزی كه می گفت:
تا ابد مي مانم
بی تو من می ميرم!

او رفت
در خلوت ِ آغوشی غسل تعميد شود
شايد دستی ديگر
جای ِ دست مرا از بدنش پاك كند و
آمرزيده ی ِ درگاه ِ شيطان گردد

او رفت
تجربه هايش با من را به حراج بگذارد
قلب مشتری در وسوسه سوداگرش
به تاراج رود و
بازی ِ ديگری آغاز شود

او رفت

مثل باران به خورد زمين
خجالت می كشيد
از روی ِ بچگی خيانت مي كرد !

او رفت
تا نباشد زير نگاه ِ پرسشگر من
در كنار ِ ديگری نقش ها می كشد و قصه ها می سازد
ساده دل هيچ نمي داند
عمر را می بازد !!!

او رفت
در خاطره ای كه من
رهگذر جاويد
از بعيد تنهايی ام رها شدم و انجامش
فتح داشته هايش بود و فنا شدن لحظه ها

او رفت
مثل پژواك ِ رنج آهنگی موزون در سكوت
سمفونی ِ ويرانی نت به نت پيچيد
تا صدای ِ ناقوس
آسمانی ابری پيش روی ِ خورشيد نقاشی كند

او رفت
سايه شد پشت درختی!
با رسيدن غروب
چرخش زمين رسوايش كرد و چشم های ِ آسمان در جستجوی ِ خنده
غرور جنگل را به آتش بردگی كشيد

او رفت
خدا می داند هشيارهذيان می گفت
مضطرب داستان می ساخت و
دلواپس ِ رسوايی
با خودش می جنگيد !

او رفت
دور از من و نزديك به كسی كه می گفت
بيش ترها دوستش خواهد داشت
فكر می كرد می ترسم و نمی دانست
در تقويم جدايی جستجو می كردم...

او رفت
مثل رويا های ِ بزرگش به خوابی عميق
هديه اش كردم به آدمی جديد
آخرين حوای ِ تاريخم را
وقت بازگشت به زمين
سوغات شيطان بردند تا گرمی ِ

عشق از جنس آتش باشد

irona — Tue, 25 Nov 2008 08:58:56 GMT

من تو را به خاطر می آورم ، بدون هیچ بهانه ای

شاید دوست داشتن همین باشد :

بی بهانه به خاطر آوردن ...